My music…My rules…

Κάθε μουσική είναι μια ανάμνηση…. Και οι δικές μας αναμνήσεις έχουν αρκετή μουσική… Αφορμή για το παρόν πόνημα, ένα άρθρο που διάβασα στο διαδίκτυο και αφορούσε στα καλύτερα τραγούδια του Μιχάλη Ρακιντζή. Πρόσφατα με έναν κολλητό φίλο από τα παλιά (που συνεχίζει και στα καινούργια) πήγαμε σε μια ντίσκο. Άντε στην πλάκα στην αρχή, αλλά ίσως ενδόμυχα να θέλαμε να γυρίσουμε για λίγο στην αθωότητα μας… στα χρόνια τα ανέμελα, χωρίς ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ και ΕΦΚΑ… Και διάολε περάσαμε όμορφα… πραγματικά. Άθελα μας πήγαμε πίσω (ίσως όχι τόσο άθελα μας), ξεφύγαμε από την καθημερινότητα μας και με όχημα τη μουσική της εποχής μας πήγαμε για λίγο πίσω… «Που να βρω ένα φιλαράκι να μου πει πως μ’ αγαπάει στ’ αλήθεια αφού κι εσύ έχεις εξαφανιστεί»… Μελωδίες απλές με συναίσθημα. Και πώς ξεκίνησε όλο αυτό που γράφω από το Μιχάλη Ρακιντζή ρε φίλε θα αναρωτηθείς… Δεν θα αναλύσουμε τις φωνητικές ικανότητες του δημοφιλή τραγουδοποιού της εποχής της αθωότητας μας… Και ερωτώ, έχει περάσει καλοκαίρι που να μην έχει ακουστεί το : μη μου μιλάς για καλοκαίρια; Για αστείο θα πω ότι ένα μεγάλο ποσοστό των τότε (και τώρα) ακροατών δεν είχε καταλάβει ότι στο «μωρό μου φάλτσο» έλεγε είσαι το σι bemol ακόρντο στην καρδιά μου (ναι ναι αυτό επέλεγε). Κάθε μουσική λοιπόν μια ανάμνηση κι ένα ταξίδι…